Pytanie w internecie znalezione gdzieś - "Czy ci wszyscy ludzie byli tacy już wcześniej, od zawsze?" dotyczy młodych ludzi mieszkających w Warszawie (od urodzenia lub nie) i w wieku dwudziestu, dwudziestukilku lat gdzieniegdzie się liczą, działają z werwą i odnoszą sukcesy. Ludzi, którzy juz znaleźli cel (ewentualnie cel ten zostal im wtłoczony - co nie zmienia faktu, że go mają) i zdają się go konsekwentnie realizować - najczęściej będąc o dobrym czasie w bardzo dobrym miejscu.
Odpowiadając na pytanie, śmiem twierdzić, że: Oczywiście, byli tacy - zawsze, ale prawdopodobnie do pewnego momentu (przyjazdu do Warszawy?) się wstydzili. Teraz się nie wstydzą, bo stołeczne miasto widziało już bardzo, bardzo wiele, nic go nie zdziwi i nie przybierze ono oceniającego charakteru. Warszawa przygarnia wbrew pozorom bardzo troskliwie, jakkolwiek nie wydawałoby się, że kryteriów tego przygarnięcia jest nader wiele. Nieprawda. Jedynym kryterium, ale jakże wysokim, jest odważyć się. Istnieje drugi, opcjonalny - brnąć. A może przede wszystkim brnąć.
Jedyne co mnie odrobinę smuci - i bawi jednocześnie - to fakt, że wyczuwam w tym fajność, zajebistość i przede wszystkim sztuczność. I snobizm. Ale gdyby nie snobizm, nie byłoby rzeczy pięknych i oryginalnych. Zdrowa dawka snobizmu w odpowiednim kontekście ważną rzeczą jest. Poza tym, może ja po prostu trochę zazdroszczę.

Be and Go

Jestem upokorzona przed samą sobą. Niby dobrze, że tak, bo nikt inny poza moim umysłem nie usłyszał. Z drugiej strony, moj umysł-moja świadomość.

Mimochodem

I w końcu pojęcia nie mam jak stworzyć słowa. Takie i tyle, by wypowiedziane nie dały się cofnąć, ale żeby nie były zbyt ciężkie i żenujące. Chwała Bogu, że mam mądrych rodziców. Że mam ich oboje naraz, jakkolwiek bym tego nie przeklinała w wieku nastoletnim, głupia ja. Warszawa jest miejscem dla mnie. Nie łapię się na myślach o chęci nieistnienia, a w panikę wpadłam tylko raz - dość słusznie zresztą ze znanych mi powodów. Zastanawia mnie, czy po staniu sie mniej incognito niż teraz to wciąż będzie miejsce dla mnie. Jeżeli Warszawa nie będzie chciała mnie przygarnąć w sposób uzurpujący i małomiasteczkowy, pokocham na zawsze. Odnoszę sukcesy w stawaniu się tym, na co się uparlam nieświadomie jakiś czas temu. Chciałam - mam. Świetne uczucie. Dawno zamiast pustki i przerażenia przyszłością nie czułam szelmowskiej mocy dążenia do tego, co niepewne. Po serii - jak by nie patrzeć - powodzeń i sukcesów odkryłam, że niepewne (w granicach rozsądku) jest ekscytujące. Rozsadku... Granicach...

Koniec ery, początek ery. Też.

Po pierwsze zazdroszczę ludziom, którzy nie usuwają swojej przeszłości i nie nadają każdemu aktowi zniszczenia wartości symbolicznej.
Po drugie chciałabym nie chcieć.
Dzień dobry, blogu, po raz wtóry.