Mimochodem

I w końcu pojęcia nie mam jak stworzyć słowa. Takie i tyle, by wypowiedziane nie dały się cofnąć, ale żeby nie były zbyt ciężkie i żenujące. Chwała Bogu, że mam mądrych rodziców. Że mam ich oboje naraz, jakkolwiek bym tego nie przeklinała w wieku nastoletnim, głupia ja. Warszawa jest miejscem dla mnie. Nie łapię się na myślach o chęci nieistnienia, a w panikę wpadłam tylko raz - dość słusznie zresztą ze znanych mi powodów. Zastanawia mnie, czy po staniu sie mniej incognito niż teraz to wciąż będzie miejsce dla mnie. Jeżeli Warszawa nie będzie chciała mnie przygarnąć w sposób uzurpujący i małomiasteczkowy, pokocham na zawsze. Odnoszę sukcesy w stawaniu się tym, na co się uparlam nieświadomie jakiś czas temu. Chciałam - mam. Świetne uczucie. Dawno zamiast pustki i przerażenia przyszłością nie czułam szelmowskiej mocy dążenia do tego, co niepewne. Po serii - jak by nie patrzeć - powodzeń i sukcesów odkryłam, że niepewne (w granicach rozsądku) jest ekscytujące. Rozsadku... Granicach...