Pytanie w internecie znalezione gdzieś - "Czy ci wszyscy ludzie byli tacy już wcześniej, od zawsze?" dotyczy młodych ludzi mieszkających w Warszawie (od urodzenia lub nie) i w wieku dwudziestu, dwudziestukilku lat gdzieniegdzie się liczą, działają z werwą i odnoszą sukcesy. Ludzi, którzy juz znaleźli cel (ewentualnie cel ten zostal im wtłoczony - co nie zmienia faktu, że go mają) i zdają się go konsekwentnie realizować - najczęściej będąc o dobrym czasie w bardzo dobrym miejscu.
Odpowiadając na pytanie, śmiem twierdzić, że: Oczywiście, byli tacy - zawsze, ale prawdopodobnie do pewnego momentu (przyjazdu do Warszawy?) się wstydzili. Teraz się nie wstydzą, bo stołeczne miasto widziało już bardzo, bardzo wiele, nic go nie zdziwi i nie przybierze ono oceniającego charakteru. Warszawa przygarnia wbrew pozorom bardzo troskliwie, jakkolwiek nie wydawałoby się, że kryteriów tego przygarnięcia jest nader wiele. Nieprawda. Jedynym kryterium, ale jakże wysokim, jest odważyć się. Istnieje drugi, opcjonalny - brnąć. A może przede wszystkim brnąć.
Jedyne co mnie odrobinę smuci - i bawi jednocześnie - to fakt, że wyczuwam w tym fajność, zajebistość i przede wszystkim sztuczność. I snobizm. Ale gdyby nie snobizm, nie byłoby rzeczy pięknych i oryginalnych. Zdrowa dawka snobizmu w odpowiednim kontekście ważną rzeczą jest. Poza tym, może ja po prostu trochę zazdroszczę.